Paxi án snekkjanna

Photo: Wikimedia Commons

Ég steig af ferjunni í Gaios og fékk strax fnyk af dísilolíu og saltan sjó í andlitið. Þetta er í raun bara lítill klettur – tuttugu og fimm ferkílómetrar af fornum ólífutrjám og hrikalegum kalksteini. Flestir koma hingað með fínni bátum frá Korfú, en ef þú grípur lúna vespu og keyrir í átt að vesturströndinni, þá skilurðu hvítskyrtuliðið eftir á tíu mínútum. Loftið lyktar af villtu timjani og sólbökuðum geitastígum. Jörðin er þakin lausu grjóti sem tætir upp skóna þína ef þú gætir þín ekki. Þetta er ekki staður fyrir fínar sandstrendur; þetta er staður fyrir djúpan sjó, hvassa kletta og þögn sem aðeins asnahryssing rýfur í fjarska.

Ólífulundar og kalksteinsklettar

Paxi hefur tvöfalt andlit. Niðri við sjóinn í þorpunum þremur snýst allt um ítölsk áhrif og dýrar skútur. En ef þú ferð hálfan kílómetra inn í landið ertu kominn í annan heim af hrundum steinveggjum og hnúttóttum trjám sem hafa staðið þarna síðan Feneyingar réðu ríkjum. Þetta hentar einfarinn sem nennir að svitna aðeins til að finna afvikna vík. Ef þú þarft strandbar með plötusnúð og sushi, vertu þá á meginlandinu. Þessi eyja er fyrir fólk sem vill eyða morgninum í göngu um silfurlitaða skóga og eftirmiðdeginum í að stökkva af klettum í vatn sem er svo tært að það lítur út eins og gler.

Besti tíminn á dagatalinu

Ekki einu sinni láta þér detta í hug að mæta í ágúst, nema þú hafir gaman af því að vera fastur í mannþröng. Eyjan er of lítil til að ráða við mesta sumarflóðið. Maí og júní eru bestu mánuðirnir – villiblómin eru enn í blóma, stígarnir eru ekki orðnir kafloðnir og heimamenn eru ekki enn búnir að fá nóg af ferðamönnum. September er líka fínn; Jónahafið er loksins orðið nógu hlýtt til að maður missi ekki andann við að hoppa út í, og kvöldvindurinn dregur úr hitanum. Veturinn er steindauður, rakur og snýst aðallega um að horfa á rigninguna berja á ólífulundunum. Það hefur sinn sjarma ef þú ert að skrifa bók, en er glatað ef þú vilt synda.

Háir klettar og blá lón

Vesturströndin er þar sem hlutirnir gerast. Erimitis er stóra nafnið – gríðarstór hvítur klettaveggur sem lítur út fyrir að hafa verið skorinn af með hníf. Það varð skriðufall þarna árið 2008 sem bjó til nýja strönd, og gangan niður tætir upp hnén á þér, en sjórinn er svo skærblár að hann virkar næstum því gervilegur.

Svo er það Tripitos-boginn. Þú þarft að þræða rykuga geitastíga til að finna hann. Þetta er náttúruleg steinbrú sem gnæfir yfir hafið. Þú getur gengið yfir hana ef þú ert ekki með lofthræðslu, en það besta er að virða hana fyrir sér af klettunum í kring með ódýran bjór í hönd. Ef þú vilt breytingu skaltu taka tíu mínútna bátsferð til Antipaxos. Slepptu fyrstu ströndinni þar sem stóru túristabátarnir losa alla út og labbaðu yfir hæðina að minni víkunum. Sandurinn er hvítari en tennurnar í þér og sjórinn er grunnur og hlýr.

Leiðin þangað án einkaþotu

Þú kemur líklega í gegnum Korfú. Frá höfninni þar hefurðu tvo kosti: hraðbátinn (Flying Dolphin) sem kemur þér þangað á klukkutíma en er eins og að sitja í niðursuðudós, eða Kamelia-línurnar sem eru aðeins afslappaðri. Ef þú kemur frá gríska meginlandinu er ferjan frá Igoumenitsa málið. Hún er hægari, ódýrari og þú getur staðið á dekkinu og horft á strandlengjuna breytast. Það er enginn flugvöllur á Paxi, sem er nákvæmlega ástæðan fyrir því að eyjan er ekki orðin ónýt ennþá.

Tveir jafngildir fjórum

Ekki leigja bíl hérna. Vegirnir eru í rauninni bara malbikaðir asnastígar og það er martröð að leggja í Gaios eða Lakka. Leigðu 125cc vespu. Hún er ódýr, eyðir nánast engu og þú getur stungið henni inn í runna við upphaf hvaða gönguleiðar sem er. Passaðu þig bara á mölinni í beygjunum – rútubílstjórarnir hægja ekki á sér fyrir neinn og dekkin á leiguvespunum hafa oft séð betri daga. Ef þú ert í góðu formi virkar fjallahjól, en brekkurnar eru ekkert grín og sólin bakar þig lifandi fyrir hádegi.

Gistingin

Gaios er miðstöðin. Þar lenda ferjurnar og þar er mest um að vera. Það er allt í lagi, en það er mikill hávaði. Lakka, uppi í norðri, er í fallegri vík en þar er mikið um skútufólk. Fyrir minn pening er Loggos staðurinn. Það er minnst af þorpunum þremur, byggt í kringum litla höfn með gamalli sápugerð í öðrum endanum. Það líður meira eins og lifandi þorp en leikmynd. Ef þú vilt algjöra þögn skaltu finna herbergi í þorpi inni í landi eins og Magazia. Þar ertu umkringdur gömlum körlum að spila kotra og hljóðinu í engisprettum, og þú ert samt bara í tíu mínútna fjarlægð frá sjónum.

Kolkrabbi og heimagerð olía

Maturinn er einfaldur og mikið notað af ólífuolíu. Paxi framleiðir einhverja bestu olíu landsins og þeir setja hana á allt. Leitaðu að krám sem eru ekki með myndir af matnum á skilti fyrir utan. Prófaðu bourdetto – sterka fiskisúpu – eða hvað sem er með kolkrabba.

Forðastu borðin á fremstu línu við höfnina ef þú ert á fjárhagsáætlun. Labbaðu tvö húsasund aftur fyrir og þú finnur staðina þar sem heimamenn borða á hálfvirði. Kranavatnið er tæknilega í lagi til að bursta tennurnar, en það er aðallega afsaltaður sjór og bragðast eins og sundlaug. Kauptu stóra brúsa af ölkelduvatni í búðinni. Næturlífið snýst ekki um klúbba; það snýst um að sitja á bar við sjóinn í Loggos og drekka Ouzo þar til stjörnurnar koma fram.

Grunnatriðin

Reiðufé er ennþá aðalatriðið. Stærri veitingastaðir í Gaios taka kort, en litla kráin í hæðunum eða gaurinn sem leigir þér bát vilja evrur. Það eru hraðbankar í stærri bæjunum, en þeir tæmast stundum á löngum helgum, svo vertu með varaforða.

Símasamband er furðu gott á mestallri eyjunni, þó það geti dottið út niðri í djúpu klettavíkunum á vesturströndinni. Ef þú kemur utan Evrópusambandsins skaltu grípa staðbundið SIM-kort í Korfú áður en þú ferð yfir; það er ódýrara en reiki. Flestar búðir loka í nokkra klukkutíma eftir hádegi vegna síestu – ekki vera týpan sem ber á læstar dyr klukkan þrjú.

Slepptu mannþrönginni

Bláu hellarnir á vesturströndinni eru stórfenglegir, en hver einasti túristabátur frá Korfú og Parga stoppar þar. Ef þú vilt sjá þá skaltu leigja þinn eigin litla vélbát að morgni til og mæta fyrir klukkan tíu. Þú þarft ekki próf fyrir litlu vélarnar, og þetta er eina leiðin til að sjá strandlengjuna á þínum eigin forsendum.

Fyrir alvöru flótta skaltu fara inn í miðju eyjunnar og leita að gömlu steinbrunnum. Þetta eru risastór, handgerð vatnsgeymslukerfi frá því fyrir mörgum öldum. Enginn fer þangað. Þú getur setið á brúninni á steinvegg, horft yfir Jónahafið og ekki heyrt í einni einustu vél eða mannsröddu. Það er hin raunverulega Paxi – sú sem leynist undir yfirborði fína snekkjustaðarins.